آناتومی سیستم اشکی

آناتومی سیستم اشکی

آناتومی سیستم اشکی

سیستم اشکی، شامل غده اشکی، غدد فرعی اشکی، کیسه اشکی، کانالیکول و مجرای نازولاکریمال است. غده اشکی در حفره مربوطه در بخش فوقانی و گیجگاهی کاسه چشم قرار دارد. تعدادی مجاری کوچک وجود دارند که از غده اشکی به فورنیکس ملتحمه ای فوقانی مربوط می شوند. اشک از جلوی قرنیه عبور کرده و آن را مرطوب می کند و بالاخره از سوراخ مجرای اشکی در لبه پلک به داخل کانالیکول وارد می شود.

این سوراخ ها به صورت نقطه های کوچکی در قسمت داخلی پلک ها نزدیک قسمت نازال مشاهده می شود. کانالیکول ها ۸ میلیمتر طول و یک میلیمتر عرض دارند و قبل از ورود به قسمت فوقانی کیسه اشکی با هم یکی شده  کانالیکول مشترک را تشکیل می دهند. کیسه اشکی در حفره اشکی قرار دارد و به مجرای نازولاکریمال مربوط می شود.

این مجرا در مآی تحتانی در زیر شاخک تحتانی به داخل بینی باز می شود، اشک با خاصیت کشش مویرگی وارد سوراخ های اشکی پلک می شود. عمل پمپ مانند عضله حلقوی چشم به راندن اشک به داخل مجرای نازولاکریمال کمک می کند، تا از این طریق اشک وارد بینی شود.

این مایع بیشتر به مجرای بینی می رسد، که قسمت نهایی دستگاه اشکی است و به داخل حفره بینی، به طور خاص، به داخل دهانه بینی تحتانی باز می شود. اگر اشک بیش از حد وجود داشته باشد، از طریق مجرای بینی به داخل حفره بینی تخلیه می شود، بنابراین باعث ایجاد چیزی می شود که به آن آبریزش بینی گفته می شود.

علائم:

علامت اصلی بیماری های دستگاه اشکی، اشک ریزش از چشم است و تشخیص آن از سایر بیماری ها مثل کونژونکتیویت، ایریتیس و کراتیت که موجب اشک ریزش می شوند مشکل می باشد. گاهی بیمار از خشکی چشم شکایت دارد که به علت کاهش ترشح اشک است و گزروفتالمی نامیده می شود.

administrator

مقالات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *